Toen ik begon als registermediator, moest ik juist die oude patronen opnieuw onder de loep nemen. Ik leerde het verschil tussen willen helpen en daadwerkelijk helpen.

Ik heb van nature de neiging om dingen in gang te zetten, om het gesprek te openen en te benoemen wat onuitgesproken blijft. Sinds ik de groeipotentie van spanningen heb ontdekt, durf ik die spanning op te zoeken. 

In de loop van de jaren zag ik steeds duidelijker: een conflict is niet een probleem dat je moet oplossen. Het is een signaal. Een kans. Iets in jou, tussen jullie, of in de organisatie, klopt niet meer met hoe het was. Er wil iets nieuws ontstaan. Als je dat serieus neemt, kan een conflict een katalysator zijn voor groei.

Daar ligt mijn drive. Niet in het gladstrijken van verschillen, maar in het begeleiden van mensen die de moed hebben om het conflict constructief aan te gaan. Die willen begrijpen wat hen drijft, wat hen bindt, en wat hen tegenhoudt. 

Wanneer je de verbondenheid van alles, met alle bijkomende verschillen, gaat zien, ga je als vanzelf conflict als een logisch fenomeen en onvermijdelijk onderdeel van het leven zien. Die benadering opent een ander perspectief.